En Kötü Devirde En İyi Adamı Buldum

Geçenlerde bir cümle gördüm bir yerde.

”En kötü devirde en iyi adamı buldum”.

İnsan bazı cümlelere denk gelmez, resmen yaşar ya…İşte ben bu cümleyi okuduğum an durup düşündüm.

Çünkü bu tam olarak bizim hikayemizdi.

Sevmenin zorlaştığı zamanda tanıştık biz. İnsanların birbirine tahammülünün azaldığı, güvenmenin lüks sayıldığı, herkesin biraz kırık yorgun olduğu bir dönemde…

Ben, en güvenli limanı buldum.

Tam 12 Yıl oldu…

Dile kolay…

Bir ömrün içine sığacak kadar çok anı, kavga, kahkaha, özlem, alışkanlık ve sevgi biriktirdik. Şimdi ise bunun 2 yılı ”eşim” diyerek geçiyor. Hala bazen bu kelimeyi söylerken içim yumuşuyor. 

 Biz öyle kusursuz bir aşk yaşamadık belki. Ama gerçek bir aşk yaşadık. Birbirimizin en güzel zamanını değil sadece, en zor zamanlarını da gördük. Yorgunluklarımızı, korkularımızı, eksiklerimizi…

Ve tüm bunlara rağmen değil, belki de tüm bunlarla birlikte sevdik birbirimizi.

Bugün ilişkilerinde herkes biraz daha kolaya kaçıyor sanki. Ama biz hep kalmayı seçtik.

Bazen bir kahvenin sessizliğinde, bazen mutfakta birlikte yemek yaparken, bazen hiçbir şey konuşmadan aynı evin huzurunda…

Sevginin en gösterişli hali değil belki bizimkisi. Ama en gerçek hali.

Birbirine ”geldin mi?” diye mesaj atan üşümesin diye üstünü örten ,markete giderken sevdiği şeyi unutmayan bir sevgi…

Ben bu çağın karmaşasında, kalbi hala güzel kalabilmiş bir adam sevdim.

Ve galiba insanın başına gelen en büyük şans; kendini yanında huzurlu hissettiği birine denk gelmesiymiş.

 Şimdi dönüp yıllara bakınca şunu çok net biliyorum: Ben en kötü devirde, en iyi adamı buldum. Ve hala her gün aynı adama yeniden aşık oluyorum.